Μεσοπρόθεσμο

Ναι στη στάση πληρωμών, ναι στη διάλυση της χώρας (εμείς θα τη διαλύσουμε μόνοι μας, δε θα αφήσουμε την κυβέρνηση να το κάνει), ναι στη δημόσια ΔΕΗ (και ο Φωτόπουλος πρωθυπουργός), έξω από την ΕΕ (και δημιουργία οικονομικής ένωσης με την Αργεντινή και τον Ισημερινό), ναι στη μεταφορά της χώρας στη Λατινική Αμερική (θέλω να παίζω στο Copa America που δεν έχει προκριματικά)

Πεφωτισμένοι

Προχθές τυχαία συνάντησα έναν από τους (μάλλον) γνωστούς (τουλάχιστον στο χώρο τους) πεφωτισμένους της ελληνικής αριστεράς. Πανεπιστημιακός, αρκετά χρόνια στο κοινοβούλιο, και αρκετοί λένε ότι είναι και από τους πιο σοβαρούς του χώρου. Ένας κοινός γνωστός έκανε τις συστάσεις και εμείς δηλώσαμε χαρούμενοι για τη γνωριμία (εγώ δεν ήμουν, και αυτός αν ήταν στην πορεία άλλαξε γνώμη). Ο κοινός γνωστός ανέφερε πως και οι δυο είμαστε μέλη ΔΕΠ στο ίδιο πανεπιστήμιο και ρώτησε τον πεφωτισμένο αν με γνωρίζει. Τότε αυτός ρώτησε αν συμμετέχω στις συνελεύσεις του συνδικαλιστικού οργάνου των μελών ΔΕΠ του πανεπιστημίου. Απάντησα αρνητικά (ακριβώς εδώ είναι το σημείο που μάλλον έπαψε να χαίρεται για τη γνωριμία). Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: "Λογικό να μην σε γνωρίζω τότε".
Δε λέω, από άλλο επιστημονικό χώρο αυτός, εγώ δεν είμαι και κανένας γνωστός οικονομολόγος, μάλλον αντικοινωνικός, θα απορούσα αν με γνωρίζουν/ θυμούνται άλλοι οικονομολόγοι. Λογικό να μη με γνωρίζει επιστημονικά και αυτός. Αλλά διάολε, σε ένα πανεπιστήμιο δεν είναι δυνατό να περιμένεις να γνωρίσεις τους υπόλοιπους επιστήμονες μόνο από τη συνδικαλιστική τους δράση. Το πανεπιστήμιο μόνο συνδικαλισμός είναι; Θα μπορούσαμε να είχαμε συναντηθεί σε διάφορες επιστημονικές δραστηριότητες του πανεπιστημίου, έστω σε διοικητικά όργανα. Δε μπορεί ένας άνθρωπος που υποτίθεται είναι πνευματικός, κατακρίνει το "κακό" καπιταλιστικό πανεπιστήμιο να έχει μόνη δραστηριότητα τη συμμετοχή του στο συνδικαλιστικό φορέα. Δηλαδή αν γίνει το ΚΚΕ κυβέρνηση (χαχα) θα μας αναγκάσουν όλους να παρατήσουμε τις δουλειές μας και να κάνουμε συνδικαλισμό;   

Η φανέλα με το νούμερο «9»

Αναδημοσιεύω το σημερινό άρθρο του Τ. Τέλλογλου...

Η φανέλα με το νούμερο «9» — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Τελικά τι αξίζει σε αυτή τη χώρα...μήπως να δεχτούμε απλώς την επιθυμία της πλειοψηφίας;

Μια παλιά πρόταση

Το είχα πει στο παρελθόν και νομίζω είναι σχετικό ακόμα και σήμερα...Να δώσουμε στην Παπαρήγα, στον Τσίπρα και τους κολλητούς τους ένα μέρος της Ελληνικής Επικράτειας δικό τους. Σε αυτό να πάνε όσοι νομίζουν ότι αυτοί προτείνουν τις σωστές πολιτικές. Να κάνουν υπουργό οικονομικών τον Kung Fu,  υπουργό εργασίας των Αυτία και πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Γκούφη. Και δεν έχω πρόβλημα, ας πάρουνε και το μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Και ας μείνουμε οι υπόλοιποι, οι πουλημένοι, οι αμερικανόφιλοι, οι προδότες, αυτοί που βλέπουμε ΣΚΑΙ ρε παιδάκι μου στην υπόλοιπη επικράτεια. Και ας ακολουθήσει ο καθένας το δικό του μοντέλο. Εμείς το μνημόνιο, αυτοί την αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Εμείς τον εργασιακό μεσαίωνα, αυτοί το μοντέλο της εργασίας ως κοινωνικό δικαίωμα. Αυτοί το  μεγάλο δημόσιο τομέα, εμείς το μικρό κ.ο.κ. Δεν έχει ενδιαφέρον το πείραμα; Που πιστεύεται αλήθεια ότι σε 10 χρόνια θα θέλουν όλοι να πάνε; Σε ποια από τις δυο χώρες;     

D for democracy

"Democracy is a form of government in which all citizens have an equal say in the decisions that affect their lives." Αν και το wikipedia είμαι μια κακή πηγή για ένα κείμενο ο πιο πάνω ορισμός της δημοκρατίας έρχεται από εκεί. Προσοχή στον ορισμό μάλλον λείπει το "direct or indirect say in the decisions..." αν και για το παρών κείμενο αυτό δεν είναι σημαντικό.
 Βέβαια σε μια σύγχρονη οικονομία ξέρουμε ότι μια σειρά από ερωτήματα πολιτικής έχουν δυναμική φύση: το πόσο θα αποταμιεύσουμε σήμερα θα επηρεάσει τον ρυθμό ανάπτυξής της οικονομίας που θα επηρεάσει το εισόδημα των μελλοντικών γενεών. Άρα πολιτικές που οδηγούν σε μεγαλύτερες αποταμιεύσεις θα επηρεάσουν τις επόμενες γενεές. Ομοίως τα σημερινά (αν είμαστε το 1980) ελλείμματα θα επηρεάσουν το μελλοντικό χρέος (το 2011) και άρα την ευημερία των τότε πολιτών. Το ίδιο μπορούμε να πούμε για τα συνταξιοδοτικά προγράμματα και η λίστα των κυβερνητικών πολιτικών που ανήκουν στη δυναμική κατηγορία δεν τελειώνει γρήγορα.
Από τη στιγμή όμως που μιλάμε για πολιτικές και θεωρούμε ότι τις αποφάσεις για αυτές τις παίρνουμε δημοκρατικά, τότε σύμφωνα με τον πιο πάνω ορισμό, δε θα έπρεπε σε αυτές τις αποφάσεις να λαμβάνεται υπόψη και η άποψη των μελλοντικών γενεών; Αν και η ερώτηση παραπέμπει στο αν είναι δυνατά τα ταξίδια στο χρόνο (!) το πρόβλημα είναι πάρα πολύ σημαντικό: Αν κάποιος πρέπει να ψάξει ένα νέο πολιτικό σύστημα μήπως θα έπρεπε να βρει έναν τρόπο να αντιπροσωπεύονται στις αποφάσεις και οι μελλοντικές γενεές; Τέλος τέλος αυτή δεν είναι και η βασική αντίδραση στο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας σήμερα;

Προσυπογραφή κειμένου

Από το πρωί προσπαθώ να προσυπογράψω το κείμενο υπέρ του μεσοπρόθεσμου των 11 πανεπιστημιακών. Δε βρήκα κάποιο σύνδεσμο για να κάνω κάτι τέτοιο οπότε θεωρώ σκόπιμο να το κάνω στο προσωπικό μου blog.
Α! Και αν πουν κάποιοι ότι είμαι προδότης της χώρας, βολεμένος, μέλος της νέας τάξης πραγμάτων κλπ. να τους ενημερώσω ότι απλώς έχω προσωπική άποψη διαφορετική (ευτυχώς για μένα) από τη δική τους. Επίσης να τους ενημερώσω ότι δε με φοβίζει καμία κρεμάλα, ούτε ανήκω σε κάποιο κομματικό επιτελείο και ούτε τα "παίρνω από κάποιον". Οπότε να μην μπουν στο κόπο να ξεκινήσουν τις απειλές, όπως στα άλλα ιστολόγια που έχω δει!

Πού είναι τελικά η πρόταση

Κατά βάση όλοι αγανακτισμένοι και οργισμένοι είμαστε. Αυτό είναι λογικό αφού τίποτα δεν πάει καλά. Και όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά όλοι συμφωνούμε ότι πρέπει να υπάρξει μια αλλαγή. Βέβαια όταν έρθει η ώρα να συζητήσουμε ποια θα είναι αυτή η αλλαγή τότε έρχονται οι πρώτες διαφωνίες. Άλλος θέλει αλλαγή κυβέρνησης, άλλος αλλαγή του καπιταλιστικού συστήματος, άλλος δικτατορία του προλεταριάτου, άλλος δικτατορία των συνταγματαρχών, άλλος άμεση δημοκρατία...και αν εμφανιστούν οι διαφωνίες τότε οι 100.000 γίνονται την επόμενη μέρα 30.000, και μετά 5.000 σε 6 διαφορετικές συγκεντρώσεις και μετά οι 6 συγκεντρώσεις 12 και στο τέλος η κάθε συγκέντρωση θα έχει τόσα άτομα ώστε να πηγαίνουν όλοι μαζί με ένα ταξί. Άρα μαζικό κίνημα χωρίς ηγέτη να κατευθύνει τα πλήθη και να τα ενώσει προς ένα σκοπό είναι καταδικασμένο να πάψει να είναι μαζικό την ώρα που θα πρέπει να προτείνει κάτι. Αλλά η ίδια η ύπαρξη του ηγέτη είναι αντίθετη με τη βασική ιδέα του κινήματος των Αγανακτισμένων. Εκτός βέβαια αν θεωρούν πιθανό ηγέτη που θα τους εκφράσει τον Γκούφη.